ویبریو ها از شایع ترین باکتری های موجود در آب های سطحی در تمام جهان هستند.

باسیل های خمیده ، هوازی ، متحرک و واجد یک فلاژل قطبی می باشند.

سروگروه های O1 و O139 ویبریوکلرا عامل وبا در انسان بوده و سایر ویبریوها ممکن است در ایجاد عفونت پوست و بافت های نرم ، سپسیس یا التهاب روده ( انتریت ) نقش داشته باشند.

ویبریو کلرا ( Vibrio cholerae ) انتروتوکسینی تولید می کند که موجب بروز وبا می شود که نوعی اسهال آبکی شدید است و موجب دهیدراتاسیون و مرگ بیمار می گردد.

مورفولوژی ویبریو :

ویبریوکلرا در اولین جداسازی به صورت باسیل خمیده ، شبیه کاما و به طول 4 - 2 میکرومتر است. این باکتری توسط فلاژل قطبی خود حرکت فعالی دارد.

کشت ویبریو :

ویبریوکلرا به خوبی روی محیط تیوسولفات ، سیترات ، بایل ، سوکروز ( TCBS ) که محیط انتخابی برای ویبریوها می باشد رشد کرده و کلنی های زرد رنگ مشخصی را در زمینه ی سبز تیره محیط کشت ایجاد می کند . و ساکارز را تخمیر می کنند.

ویبریو کلرا کلنی های کروی ، محدب ، با سطح صاف تولید می کند که در زیر نور به صورت کدر و دانه دار به نظر می رسد.

ویبریو ها اکسیداز مثبت بوده که این خصوصیت موجب افتراق آنها از باکتری های گرم منفی روده ای می گردد.